تسلا در اوریاد مال، نمایش یا نیاز؟

چند روز پیش، در یکی از مراکز خرید ارومیه، خودروی تسلا به نمایش گذاشته شد؛ رویدادی که با تبلیغات پررنگ همراه بود اما در عمل، استقبال چندانی از سوی مردم نداشت. این اتفاق، فراتر از یک نمایش تکنولوژیک، می‌تواند نشانه‌ای از شکاف‌های عمیق‌تری در جامعه باشد؛ هم در سطح اولویت‌های رسانه‌ای و هم در درک نیازهای واقعی مردم.

در نگاه اول، آوردن یک خودروی الکتریکی پیشرفته به فضای عمومی شاید جذاب به نظر برسد اما وقتی استقبال محدود مردم را در نظر بگیریم، سوال‌هایی جدی مطرح می‌شود: آیا چنین رویدادهایی واقعاً با دغدغه‌های روزمره مردم هم‌راستا هستند؟ آیا در شرایط کنونی نمایش یک خودروی لوکس می‌تواند الهام‌بخش باشد یا صرفاً نماد فاصله طبقاتی است؟

نکته مهم‌تر، نحوه پوشش رسانه‌ای این رویداد است. برخی رسانه‌ها با تمرکز بر حواشی و جذابیت‌های ظاهری، از پرداختن به مسائل اصلی جامعه غافل می‌مانند. در حالی که مسائل مطرح کنونی کشور نیازمند توجه جدی هستند، چرا باید انرژی رسانه‌ای صرف نمایش یک خودرو شود؟ آیا این نوع پوشش، آگاهانه در جهت انگیزه‌های شخصی است یا صرفاً حاصل الگوبرداری سطحی از رسانه‌های مصرف‌گرا؟ سوال دیگری که مطرح می‌شود، عدم توجه به رسالت رسانه‌ها در وضعیت کنونی‌ست؛ در نقطه‌ای که باید آگاه‌سازی و تبیین محور کار رسانه‌ها باشد، یک نمایش نمادین در رأس پرداخت رسانه‌ها قرار می‌گیرد، به‌طوری که گویی شکل کار رسانه‌ای بر حقیقت کار قالب شده و هدف صرفاً مطرح شدن و مطرح شدن است.

تسلا، فراتر از یک خودرو، نماد آینده‌نگری، تکنولوژی سبز، و رفاه است اما نمایش چنین نمادهایی در فضای عمومی، اگر بدون تناسب با فضای فرهنگی و اقتصادی باشد، نه‌تنها انگیزه‌بخش نیست بلکه می‌تواند احساس محرومیت و نابرابری را تشدید کند.

جامعه‌ای که با مسائل بنیادین درگیر است، نیازمند رسانه‌هایی است که صدای واقعی مردم را بازتاب دهند، نه صرفاً تصویرهای پرزرق‌وبرق را. نمایش تسلا در اوریاد مال، اگرچه در ظاهر یک رویداد ساده بود، اما در بطن خود پرسش‌هایی جدی درباره اولویت‌ها، عدالت رسانه‌ای، و فاصله بین نمایش و واقعیت را مطرح می‌کند. در کشوری که پر از نخبگان، مخترعان و دانشمندان است—به‌ویژه در استان‌هایی چون آذربایجان غربی—شایسته‌تر آن است که صاحبان سرمایه و رسانه‌ها به معرفی دستاوردهای داخلی و چهره‌های علمی بپردازند، نه صرفاً نمایش محصولات کشورهای دیگر. چنین رویکردی نه‌تنها امیدآفرین‌تر است، بلکه می‌تواند پلی باشد میان توانمندی‌های بومی و اعتماد عمومی.