رابطه ی هوش مصنوعی و سرمایه داری در غرب

با گسترش وسیع هوش مصنوعی، بسیاری از ما با این فناوری آشنا شده‌ایم یا حداقل یکبار از آن استفاده کرده‌ایم؛ ابررایانه‌ای که به طور شگفت‌انگیزی به تمام زبان‌ها صحبت می‌کند و ظاهراً تمام اطلاعات جهان را در خود جای داده است. اما این سیستم چگونه عمل می‌کند؟ اجازه دهید نگاهی دقیق‌تر به سازوکار واقعی هوش مصنوعی بیندازیم.

هوش مصنوعی برای جمع‌آوری و پردازش اطلاعاتی که در اختیار کاربران قرار می‌دهد، چند مرحله اصلی را طی می‌کند:

· مرحله اول: ورودی داده‌ها. داده‌ها در قالب متن، ویدیو یا صدا جمع‌آوری شده و به اعداد (توکن‌های شناسایی) تبدیل می‌شوند تا برای الگوریتم‌ها قابل خواندن باشند. سپس این داده‌ها به بخش‌های مختلف ابررایانه ارسال می‌شوند.

· مرحله دوم: پردازش اطلاعات. داده‌ها توسط الگوهای خاصی که برای یادگیری برنامه‌ریزی شده‌اند، مرتب‌سازی و رمزگشایی می‌شوند و الگوهای مشابه توسط رایانه شناسایی می‌شوند.

· مرحله سوم: تولید نتایج. هوش مصنوعی با تطبیق الگوهای موجود و اطلاعات پیشین اینترنت، پاسخ مناسب را تولید می‌کند.

· مرحله چهارم: شخصی‌سازی. بر اساس رفتار کاربر و داده‌هایی که از پیش در دستگاه‌های او وجود دارد، اطلاعات مرتب‌سازی و ارزیابی شده و در اختیار کاربر قرار می‌گیرد.

تمام این مراحل در کسری از ثانیه انجام می‌شوند و ممکن است بی‌ضرر به نظر برسند، اما هوش مصنوعی با چالش‌های بزرگی روبرو است که در ادامه به بخشی از آنها می‌پردازیم.

مسئله اول: مصرف منابع و مشکلات محیط زیستی

هر تعاملی با هوش مصنوعی، حتی یک تشکر ساده، مستلزم تبدیل داده‌ها به توکن‌های عددی و ارسال آنها به مراکز داده است. این مراکز که برخی از آنها حتی از یک زمین فوتبال بزرگ‌تر هستند، عمدتاً با زغال سنگ یا گاز طبیعی تغذیه می‌شوند و در هر لحظه پاسخگوی هزاران درخواست هستند.

طبق گزارش مؤسسه تحقیقات برق انگلستان، هر درخواست از هوش مصنوعی می‌تواند تا ده برابر بیشتر از یک جستجوی ساده در گوگل انرژی مصرف کند. همچنین، هر سوال از هوش مصنوعی تا پنجاه برابر بیشتر از یک جستجوی معمولی دی‌اکسید کربن تولید می‌کند. جالب اینجاست که حتی ادب بودن هوش مصنوعی انرژی بیشتری مصرف می‌کند، زیرا برای پردازش کلماتی مانند “ممنونم” یا “لطفاً” نیز انرژی اضافی لازم است.

پیش‌بینی می‌شود تقاضای جهانی هوش مصنوعی تا سال ۲۰۲۷ به شش میلیارد مترمکعب برداشت آب برسد که بیشتر از مصرف سالانه شش کشور مانند دانمارک است. علاوه بر این، کیفیت آب مورد نیاز ابررایانه‌ها باید در سطح آب آشامیدنی باشد، زیرا ناخالصی‌ها به تراشه‌های سرورها آسیب می‌زنند.

هوش مصنوعی به سه دلیل اصلی به آب نیاز دارد:

۱. خنک‌سازی مراکز داده: برای مدیریت گرمای سرورها از آب شیرین استفاده می‌شود که در برج‌های خنک‌کننده تبخیر می‌شود.

۲. تولید برق: مراکز داده به دلیل مصرف بالای انرژی، اغلب مجبور به تولید برق خود هستند. برای مثال، در ایالات متحده، تولید هر کیلووات‌ساعت برق به ۴۳ لیتر آب برای برداشت و ۳ لیتر برای مصرف نیاز دارد.

۳. تولید تراشه‌های هوش مصنوعی: برای ساخت تراشه‌های ویژه هوش مصنوعی، از آب فوق خالص (UPW) استفاده می‌شود تا از وجود هرگونه ناخالصی جلوگیری شود. این فرآیند نه تنها آب زیادی مصرف می‌کند، بلکه باعث رهاسازی آب‌های سمی حاوی فلزات سنگین و مواد اسیدی به محیط زیست می‌شود که بازیافت آن تقریباً غیرممکن است.

شرکت‌های مسئول این ابررایانه‌ها اغلب داده‌های کمی درباره مصرف آب خود منتشر می‌کنند، زیرا تحت حمایت دولت‌ها و بدون انتقاد کافی، هیچ الزامی برای شفافیت در این زمینه احساس نمی‌کنند. حتی شرکت‌هایی مانند مایکروسافت و گوگل که ادعای استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر را دارند، به دلیل وابستگی نیروهای تجدیدپذیر به آب، کمک چندانی به کاهش مصرف آب نمی‌کنند.

مسئله دوم: نقض حقوق مالکیت فکری و بیکاری

هوش مصنوعی به طور گسترده‌ای از محتوای اینترنت بدون اجازه استفاده می‌کند و در عمل به دزدی مطالب و آثار هنری مردم می‌پردازد. شرکت‌های فناوری سعی می‌کنند این اقدام را توجیه کنند، اما واقعیت این است که هوش مصنوعی بدون اشاره به منبع، از مقالات، کتاب‌ها، فیلم‌ها و سایر محتواها کپی می‌کند. این مسئله بدون توجه به اینکه محتوا پولی یا رایگان باشد، ادامه دارد.

اگرچه ممکن است از دیدگاهی مثبت، هوش مصنوعی دسترسی به اطلاعات را برای همه فراهم کند، اما این موضوع بدون حمایت از خالقان اصلی اثر صورت می‌گیرد. ما حتی نام نویسنده‌ای را که هوش مصنوعی از مقاله‌اش استفاده می‌کند، نمی‌دانیم. به جای خواندن کتاب‌ها و حمایت از هنرمندان، به خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی بسنده می‌کنیم و از تصاویر بی‌کیفیت و بی‌اصالت آن فقط به دلیل رایگان بودن استفاده می‌کنیم.